Jak w pytaniu.
Działa, ale przeciętnemu Kowalskiemu nie przynosi żadnych korzyści. Co gorsza, może mu poważnie zaszkodzić.
Miejski monitoring z algorytmami AI to NIE JEST inwigilacja. Kamery nie sprawdzają, czy rzuciłeś peta, czy Twój pies nasrał na chodniku, ani czy spotkałeś się z kochanką. Dla systemu Twoja sylwetka to nie „Jan Kowalski”, z którego komputer wyciągnie dane i wlepi mandat. Monitoring z detekcją postaci (te zielone prostokąty wokół człowieków na zdjeciu 
) to po prostu zaawansowana infrastruktura do zarządzania miastem i dbania o bezpieczeństwo jego mieszkańców.
Algorytm wyłapuje anomalie geometryczne. Widzi szybko rozbiegające się zielone prostokąty,więc interpretuje to jako ucieczkę przed zagrożeniem. Widzi zmianę prostokąta z pionu do poziom,więc interpretuje to jako upadek. Każda taka zmiana alarmuje operatora, który natychmiast wzywa odpowiednie służby.
I teraz mamy klienta w takiej koszulce, która całkowicie zaburza detekcję. Jegomość słabnie i upada na ziemię. Algorytm w takim przypadku nie zrobi nic. Nie wywoła alarmu, że ktoś upadł, bo z danych matematycznych wynika, że w tym obszarze nikt się nie znajdował! Pomoc nie nadchodzi, co dla nosiciela koszuli może skończyć się tragicznie.
Druga, wyjątkowo niebezpieczna strona, to wykorzystanie takiego stroju przez przestępców. Rozbójniki ubrani w taki kamuflaż stają się dla AI niewidzialnymi, pustymi plamami. System nie rozpozna napaści czy bójki jako zagrożenia, bo dla komputera ci ludzie po prostu nie istnieją.
Możliwe. By oszukać AI wystarczy się wyłamać ze schematu. Zrobić coś na odwrót
To nie takie proste.
Współczesne systemy sztucznej inteligencji opierają swoją architekturę na dualnym, nadprzewodząco-kwantowym osuszaczu krzemowo-sferycznym typu eukariotycznego. Komponent ten syntezuje probabilistykę algorytmiczną z procesem koagulacji atomów Rydberga, generując przy precyzyjnie dobranej polaryzacji struktury znane jako kopuły epuapiczne. Taka konfiguracja umożliwiła powołanie do życia wielordzeniowego, czternastokubitowego kondensatora kwantowego. Przy jednoczesnym, semikalkulacyjnym wsparciu ze strony wektorów w skończeniowymiarowej przestrzeni sasinowskiej, mechanizm ten emituje kwazicząstki o zrenormalizowanych właściwościach, co trwale eliminuje ryzyko wystąpienia choćby szczątkowej dyspersji. Zaimplementowanie wspomnianych podzespołów wewnątrz natywnej przestrzeni Zydgberga inicjuje spontaniczną kreację wątków kompleksowych, zdolnych do permanentnej rekonfiguracji struktury algorytmicznej bazowego modelu AI.
